BLUES RECENSIES*BLUES RECENSIES*BLUESRECENSIES*

Hot from the harp...................................

RAY CASHMAN

17-08-2011 LIVE@BLUESCLUB THE LANE

Op een woensdagavond in augustus genieten van blues in de polders van Zeeuws Vlaanderen. Daarvoor moet je in The Lane te Oostburg zijn, net over de Belgische grens. Het podium staat niet opgesteld op een of ander dorpsplein of lokaal festivalletje maar gewoon in het café dat verbonden is aan de zaal waar de meeste optredens plaatsvinden. Dat heeft als voordeel dat de weergoden mogen doen wat ze willen, men blijft droog alhoewel dit afgelopen woensdag nu eens niet nodig was.

Het is wel een vereiste dat de artiesten de weg naar de plaatselijke juke joint vinden en als deze in the middle of nowhere ligt, durft dit wel eens voor verrassende toestanden zorgen. Ray Cashman en Stan Street hadden het idee opgevat om met het openbaar vervoer naar Oostburg te trekken. Ze waren ergens in België vertrokken, zoveel is zeker. Een vriendin van me merkte rond de middag in de toiletten van het treinstation van Gent twee muzikanten op die aan de plaatselijke toiletjuffrouw vroegen hoe ze het gemakkelijkst 'Oestborg' konden bereiken want daar hadden ze optreden af te werken. De toiletdame heeft waarschijnlijk reeds veel vreemd volk over de vloer gehad en nog vreemdere vragen te verwerken gekregen maar op deze op zich simpele vraag moest ze toch ook het antwoord schuldig blijven. Die vriendin wist wel half om half waar de klepel hing en adviseerde hen om Brugge eens te proberen. Uiteindelijk zijn ze met de bus en nog wat omzwervingen toch in Oostburg terecht gekomen. Zeg nu nog eens dat die muzikanten geen avontuurlijk leven hebben.
Ze hadden het in ieder geval niet aan hun hart laten komen want Ray en Stan stonden vrolijk te keuvelen wanneer ik in The Lane aan kwam. Ze zetten grote ogen op wanneer ik een gedeelte van hun avonturen in Gent kon navertellen en dat was meteen goed voor een intro van een nummer later op de avond.

Ondertussen was The Lane aardig volgelopen. Naast de bekende gezichten zag men ook menig toeschouwer die een aardig mondje Duits spraken. Het minder goede weer en wat publiciteit op de omringende kampings kan soms wonderen doen en we gunnen het de mensen van The Lane van harte dat hun inspanningen beloond werden met een enthousiast publiek. Ook Ray en Stan waren de nodige inspanningen aan het leveren om het concert op gang te schieten. Ray probeerde zijn stemapparaatje aan de praat te krijgen maar door een lege batterij kwam er van gitaarstemmen niet veel in huis. De transfo die hij mee had luste enkel US stroom zodat er in allerijl naar een paar nieuwe batterijen diende gezocht te worden.

Uiteindelijk kan The Lane dan toch getransformeerd worden in een echte Mississippi Juke Joint en met “Shake 'em On Down” was het meteen raak. Dit klonk vettiger dan de modder op de oevers van de Mississippi. Ook het drumstel was er even het noorden bij kwijt wat dit donderde bijna van het podium. Met “Whiskey, Weed & Woman” als tweede nummer kwam je meteen ook te weten wat de belangrijkste bezigheden zijn in zo een Juke Joint. Niet zo in The Lane waar voornamelijk Koninklijk Belgisch bier gedronken werd en de aanwezig vrouwen zich vooral bezig hielden met shaken op de tonen die Ray Cashman en Stan Street produceerden. Wanneer tijdens het derde hill country bluesnummer het drumstel terug van het podium dreigde te storten na eerder gedane inspanningen om dit te voorkompen, werden de grote middelen ingezet. Uit de kelder werd een volwaardige bak Jupiler gehaald en deze werd voor het drumstel geposteerd. “Beer is good for drums” zei Stan en wij moeten het nog geloven ook want gedurende de rest van het optreden heeft het drumstel geen centimeter meer verschoven.

Het recept dat Ray Cashman hanteert voor zijn songs is even eenvoudig als efficient. Recht toe, recht aan blues waar al eens een slordigheid mag tussen schuiven zolang de energie er maar is. Inspiratie doet hij meestal op in zijn directe omgeving. Het stadje Como, Mississippi is voldoende om er een nummer rond te maken. Ook “Snake Feast” dat een feestje beschrijft waarbij er massaal slangen afgeknald worden, is goed voor een trage blues.

We hebben ook al betere drummers gehoord dan Stan Street maar we hebben zelden drummers gezien die ook zo goed konden schilderen als hem. Stan is naast drummer ook schilder en eigenaar van een kunstgallerij. Hij had voor de gelegenheid enkele reproducties meegenomen van eigen werk, die hij voor heel democratische prijzen verkocht en we moeten zeggen dat we gecharmeerd waren door wat Stan op het canvas gezet had.

Maar wat de twee muzikanten vooral uitstraalden, was levenslust en amusement. Tussen de nummers werden er grappen gemaakt en ze wisten ook de talrijke opkomst van het publiek te waarderen. Ze trakteerden de mensen op ruim 2 uur muziek en sloten hun set af zoals ze begonnen waren, met nog maar eens een stevige versie van “Shake 'em On Down”.
We waren maar al te blij dat Ray Cashman en Stan Street de weg naar Oostburg gevonden hadden en gingen naar huis met de gedachte dat we een avondje vertoefd hadden in een echte Mississippi Juke Joint.

The Luximus Man

BOO BOO DAVIS

Het lijkt reeds een traditie te zijn in The Lane te Oostburg dat men op een woensdag terecht kan voor een portie blues. Ok, traditie is misschien een groot woord in de nog korte geschiedenis van bluesclub The Lane want niet elke week is er op woensdag iets te beleven. Maar als men op die dag toch de deuren open gooit, mag je er van op aan dat je niet teleurgesteld zal zijn. Men weet steeds kwalitatief interessante artiesten te strikken die uitgerust zijn van het vorige weekend en reeds uitkijken naar een volgend weekend, m.a.w. alles mag en niks moet behalve dan dat ze nooit vergeten dat het publiek dat op een woensdag komt opdagen echt wel een inspanning levert en er desnoods enkele uren slaap voor laat schieten om 's anderendaags toch op tijd bij hun werkgever aan te kloppen.

Op woensdag 30 maart was het Boo Boo Davis die de weg naar Oostburg gevonden had. Deze zwarte 68 jarige harmonicaspeler is geen onbekende in Nederland. Men zou zelfs meer kunnen zeggen, hij heeft veel te danken aan Nederland en meer bepaald aan Black & Tan Records waar zijn tot op heden 7 cd's zijn uitgebracht. Zijn wieg had hij echter niet in Nederland staan maar wel in Mississippi waar zijn vader niet enkel op een katoenplantage werkte maar ook een begenadigd muzikant was die onder andere nog met John Lee Hooker en Elmore James gespeeld heeft. Boo Boo Davis, die trouwens zelf al vanaf zijn vijfde de mondharmonica bespeelt, heeft dus een goede leerschool gekend. Die andere school interesseerde hem daarentegen heel wat minder zodat hij door het leven gaat als ongeletterd muzikant.

Gelukkig hoef je niet te kunnen lezen en schrijven om muziek te maken, zeker wanneer het blues betreft die pas echt goed wordt als men er gevoel in legt. Even na acht uur kwam Boo Boo Davis in perfect rood pak met rode schoenen en rode hoed gestoken, het podium van The Lane opgewandeld. Voor zich had hij een zelfgemaakt statief staan waar zijn mondharmonica's perfect in pasten. De kruk waarop hij zat was al even stijlvol en oogverblindend. Maar het publiek was natuurlijk gekomen om muziek te beluisteren en ze werden direct getrakteerd op een portie vette Chicago Blues met “Tryin' To Get Around”.

Naast Boo Boo stonden nog twee muzikanten op het podium en dat waren Jan Mittendorp op gitaar, die tevens eigenaar is van Black & Tan Records, en John Gerritse op drums. Een bassist was er niet en die ontbrak ook niet echt in het groepsgeluid omdat Jan Mittendorp zowel het gitaargeluid als de bas leek te combineren op zijn gitaar. Na afloop van het nummer riep Boo Boo Davis “Thank You, Dave” en even dacht men dat er toch alsnog een bassist zou opduiken. Maar Dave is gewoon Boo Boo Davis persoonlijke beschermengel die hem overal doorheen loods en er voor zorgt dat hij overal goed terecht

komt ondanks het feit dat Boo Boo niet kan lezen of schrijven. Die Dave mag misschien een fictief personage zijn maar als we naar Boo Boo zelf kijken, kwijt die Dave zich toch goed van zijn taak.

Het tweede nummer was “Ice Age” en het leek wel of er naast Dave ook Howlin' Wolf zich ergens ophield op het podium. Boo Boo Davis zong in dezelfde stijl en op een bezwerende melodie. Het viel meteen op dat Boo Boo en zijn kompanen er niet voor gekozen hadden om een live uitvoering te brengen van zijn laatste cd “Undercover Blues” die vorig jaar uitkwam. Men stelde de twee sets samen uit het werk dat op de 7 cd's stond. Alle nummers sloten naadloos aan op elkaar. Men kan dus wel stellen dat Boo Boo Davis een eigen stijl heeft. Deze is niet echt vernieuwend maar wel efficiënt. Boo Boo Davis geen uitzonderlijk mondharmonicaspeler en zanger maar als men hem samen zet met deze toch minder voor de hand liggende combinatie van gitaar en drums, krijgt men muziek die zeker niet verveelt. “Silvermine”, “My Baby Got Me Fixed” en “Train My Baby Is On” werden met enthousiasme onthaald bij het publiek. Ook een originele cover van “Got My Mojo Working” werd niet op boe geroep onthaald. Na twee sets van ongeveer elk 10 nummers kwam de klok van 23 uur in zicht en dat was meteen het moment voor de mensen van The Lane om aan Boo Boo Davis te vragen het optreden af te ronden zodat de gemiste uren slaap bij de aanwezigen toch tot een minimum konden beperkt worden.

Boo Boo Davis werd wel nog gevraagd om een toegift te spelen en daarvoor haalde hij “Dust My Broom” van Elmore James uit zijn binnenzak. Dit was meteen een mooie manier om deze midweekse dag af te sluiten en tevreden naar huis te keren, ons gelukkig prijzend dat er organisatoren zijn die zich inspannen om muziek bij de mensen te brengen in plaatsen waar dit niet zo vanzelfsprekend is.

The Lumixus Man 30 maart 2011

JIMMY BOWSKILL BAND (CANADA)

20 maart 2011

Met het optreden van The Jimmy Bowskill Band zaterdag 19 maart is weer een unieke mijlpaal bereikt in de geschiedenis van Bluesclub The Lane. Dit Canadese jong talent had in zijn Europese tour slechts drie optredens in Nederland gepland. Naast Drachten en Weert was ook Oostburg van de partij. Het concert was gelukkig druk bezocht. Het gezellige zaaltje achter Café Penny Lane aan de Nieuwstraat in Oostburg kent dan ook een toffe ambiance. Bluesliefhebbers uit zowel Nederland als Begie, genoten zichtbaar en lieten dat ook luidruchtig blijken.

Deze jonge band heeft het hart op de juiste plaats. Zowel Jimmy als zijn beide bluesbrothers spelen met het echte gevoel. Dat Bluesmuziek in de jaren 70 aan de basis stond van menige popband hadden de heren goed begrepen. Led Zeppelin, Deep Purple, Ten Years After, Free en Black Sabbath, waren duidelijk beluisterd. Maar oh wat een unieke eigen sound heeft deze Canadese band in een korte tijd geschapen. Vorig jaar in Bonn speelden ze op hetzelfde festival als Joe Bonamassa en Jeff Beck,  wat al aan geeft dat het met het niveau wel goed zat. Echter, het frisse gitaargeluid en vooral, stem van Jimmy, lieten horen dat deze jongen meer in zijn mars heeft. Met zijn Gibson SG dubbelneck liet hij zien het zware werk niet te schuwen. Jimmy Page kan trots zijn.

De nog jeugdige Jimmy viel drie jaar geleden op 17-jarige leeftijd al op bij Bospop. Inmiddels is de nog steeds jeugdige virtuoos behoorlijk volwassen geworden. De baard was gelukkig enkel op zijn kin en niet op zijn keel geslagen zodat het bijzondere stemgeluid alleen maar meer mijn hart gestolen heeft. Voor hen die nog twijfelden, na de toegift “3 O, clock in the morning” was het duidelijk; dit is niet alleen een gitaristje maar ook een bijzonder zangtalent.

Kortom, een aanwinst voor de muziekwereld en een pluim voor bluesclub The Lane. Je moet het maar durven om zo’n topper in spé te programmeren in Zeeuws-Vlaanderen of…de blues in je hart dragen. Na twee ruime sets ging iedereen weer voldaan naar huis. Jimmy verkocht samen met zijn vader nog wat t-shirts en (Gesigneerde) CD’s en ging toen lekker in het café zitten om de volgende dag weer verder te touren door Europa. Als we van deze jongen niet nog veel meer gaan horen. ….

Overigens, weer mooie foto’s van de hand van Fons

Gr TM

ROBERT LIGHTHOUSE (ZWEDEN-USA)

8 dec, 2010

Deze Zweedse Amerikaan liet horen en zien dat de echte bluesmuziek ooit op straat geboren is maar ook nog steeds op straat ligt. Met de ogen dicht zou je zweren dat een ouwe, zwarte missisipi bluesman daar zat te spelen. Als je de ogen opent zie je dan een blonde, loom uitziende straatmuzikant die je even het slechte (ijzel) weer buiten doet vergeten. Robert is geboren in Zweden maar woont in Washington DC. Vissen, de rivier zijn favoriete thema´s en... hij is erg symphatiek. Maar welke bluesmuzikant is dat niet, vragen we ons wel eens af. En de kers op mijn eigen taart... tja wie wil dat nu niet, samen met zo'n topper spelen. (wet dreams, baby!)

Toppie deze man. Menige bluesclub weet niet wat ze missen. 

Op www.rootstime.be staat nog een wondermooi verslag van de hand van The Lumixus man Filip (onder het kopje LIVE)

De mensen van Blues Club The Lane zijn niet bang om midden in de week een concert te programmeren. Als er een artiest in de buurt is die aan het kwaliteitslabel beantwoord dat The Lane hanteert, wordt hij gecontacteerd. Men zet zich met evenveel enthousiasme in om van het concert een onvergetelijk moment te maken, ook al weet men dat de opkomst waarschijnlijk heel wat lager zal zijn dan op een zaterdagavond. Men kreeg woensdag niet enkel af te rekenen met voetbal op tv maar ook met de labiele weersomstandigheden. Hagel en buien van smeltende sneeuw maakten de wegen in de Zeeuws Vlaamse polders er niet veiliger op en dit heeft waarschijnlijk een aantal mensen ervan weerhouden om de avond in Oostburg door te brengen.

Wanneer Robert Lighthouse het podium van The Lane beklom, waren ongeveer dertig mensen in de zaal. Ruim onvoldoende voor een artiest van dit niveau, die de aanwezigen een ganse avond kan boeien met enkel een akoestische gitaar en een mondharmonica. Deze karige opkomst zorgde er niet voor dat Robert zich minder professioneel zou gedragen. Voor aanvang van het concert zagen we hem een watertje bestellen aan de bar en wanneer we vroegen of hij geen trek had in iets zwaarders was het antwoord “The beer is for after the concert”. Zijn naam Lighthouse klinkt 100 % Amerikaans, en ondertussen is hij dit ook bijna geworden, maar zijn geboortestad situeert zich toch ergens in Zweden. In 1978, op 18 jarige leeftijd, ging hij voor de eerste maal naar Amerika om de roots van de Mississippi Delta Blues te gaan bestuderen. Hij zwierf daar vervolgens een aantal jaar rond om zich uiteindelijk in '88 te vestigen in Washington en daar faam op te bouwen straatmuzikant met zijn versie van de Delta Blues. Regelmatig stak hij de plas over om in Europa op tournee te gaan waarbij hij vaak België en Nederland aan deed maar ook Rusland. Deze lange muzikale carrière heeft echter niet zoveel cd's opgeleverd want de teller is blijven stilstaan op drie stuks. Zijn liefde voor de blues draagt hij liever uit op een podium.

Na ruim 2,5 uur, onderbroken door een korte pauze, kwam er een eind aan het concert. De mensen van The Lane vroegen aan de aanwezigen of ze er reeds genoeg van hadden en het antwoord was volmondig “Neen”. Robert Lighthouse kon niet anders dan terug het podium beklimmen maar deze maal wel met een biertje in de hand. Hij had zich wel degelijk aan zijn woord gehouden en tijdens de ganse duur van het concert water gedronken. Maar tijdens deze extra nummers permitteerde zij zich toch een folietje en dit was hem van harte gegund. Met dit concert mogen de mensen van The Lane zich terug een pluim op hun hoed steken. Ze hebben het toch maar weer aangedurfd om een artiest te programmeren die niet echt voor de hand lag. Dit heeft geen volks toeloop naar Oostburg teweeg gebracht maar degenen die er wel waren hebben een steengoed concert gezien. Hopelijk zullen de afwezigen er de volgende keer wel bij zijn.

The Lumixus man.

ROB TOGNONI (AUSTRALIE)

Lekker avond, veel nieuwe bluesfans en een fantastische band. Deze "Italian Stallion" from down under maakt zijn reputatie meer dan waar. Met vlak voor de pauze "guitar boogie refried "waren de verwachtingen voor "wat nog zou komen"enkel bevestigd. Rob is de King of the boogie. 
Na de pauze het ontzettende mooie eigen nummer "product of a southern land". Een ballad die uitkomt op virtuoos gitaarspel waar zelfs Gary Moore nog wat van zou kunnen leren. Wow, Complimenten Rob. Met zijn Duitse ritmesectie stookte hij het vuurtje daarna nog meer opnieuw Vingervlug en vol passie. Samen met bassist Frank werd een wervelende R&R show a la Wild Romance opgevoerd en drummer ? liet horen ook van wanten te weten. 

TOM PRINCIPATO & POWERHOUSE (USA)

7 nov, 2010

 

Jeetje, een regenachtige zondagmiddag in Oostburg en dan zon spetterend optreden. Zo'n 50 bluesliefhebbers waren getuige van het Live optreden van Tom Principato. 
Samen met bassist Jay en drummer Pete gaf Tom het publiek waar het voor kwam, professioneel, strak klinkende blues from the USA. Super.Zo'n band wil je toch elke dag horen.

 

---

Doug MacLeod (USA)

6 nov, 2010

 

Geen verassing; Doug zorgde weer voor een zeer volle bak . 
En wat is die man professioneel. Super. Het zal zeker niet de laatste x zijn dat we deze levende blueslegende naar Oostburg halen. Iedereen was dol enthousiast. Bedankt Doug...... Jammer dat ik er niet bij kon zijn. Maar ja, vorig jaar heb ik al mogen genieten.

---

THE JED THOMAS BAND (UK)

16 okt, 2010

 

Na het bluesfestival (en richting winter) leekt het ons een goeie geste ook de woendsdagavond maar weer te programmeren. De opkomst was niet enorm maar.... bracht toch de echte bluesliefhebbers naar ons clubje. 
het 1e deel speeld Jed (from Yorkshire) acoustisch. Een beetje Delta (op zun dobro), een beetje yorkshire blues (irish?) en een stukje Rory (real irish blues). De plukbas en egyptian congo's vormden een goede begeleiding daarbij. Een beetje Rory in zijn moderne periode. 
Na de pauze barstte hij alsnog los (tot ongenoegen van sommigen). Uit zijn ouwe 70-ties strat toverde hij ouwe TYA club klanken (alsof we in de jazzy londense scene in 1967 waren beland) tot een Hey Joe versie van Jimi Hendrix waarvan je moet houden. Lof voor het formidabele voetenwerk van drummer Don die werkelijk de posters naar beneden drumde. 

---

 

BLUESFESTIVAL 2010

11 sep, 2010

 

HET 2E BLUESFESTIVAL THE LANE is helaas weer voorbij. Het mooie weer werkte mee aan het slagen van deze fantastische dag. 
KING KING met Zanger/gitarist Alan Nimmo had weliswaar zijn schotse ro(c)k vergeten maar speelde er niet minder om. Hij wist als 1e het publiek echt stil te krijgen met een solo bijna zonder geluid (Without amp). Daarna was het relxt swingen buiten op het overvolle terras onder het genot van een zonnetje, een hapje en een drankje met de klanken van Het "De FERRE TRIO".Geweldig gasten, tres bien. Greenmac verraste werkelijk iedereen die ze nog nooit gezien had. Wat is die ouwe Dusty toch een geweldige gitarist. Voor de gitaristen onder de bluesliefhebbers. Dusty speelt linkshandig maar dan met recht opgespannen snaren (Van boven naar onder net als Otis Rush). Knap hoor.
Als afsluiter was Danny Bryant natuurlijk weer top. Deze man weet elke keer weer te boeien en .. bij eenieder een gevoelige snaar te raken. LOF Danny & familie. 

Penny Lane, The Lane, Fans, Leden, donateurs en muzikanten bedankt en op naar volgend jaar.

---

THE ROAD (NL/BE)

28 aug, 2010

De mannen van The Road lieten zien dat je niet ver weg hoeft te zoeken om goeie blues te kunnen 
beleven. Even leek het er op dat de meeste liefhebbers liever thuis bleven maar.... blues lovers komen altijd laat. Led Zeppelin werd afgewisseld met Jimi Hendrix, Fleetwood Mac (Oh Well) en nog een aantal bekende en minder bekende bluesnummerkes zoals Mr Big (van wie is dat noe?). Het klonk allemaal goed strak en met name de stem van de frontman en de funky bas van Egbert kwamen goed door. Gitaarwerk was beregoed en het bier smaakte best. 
Kortom een toffe bluesy avond

 

Scott McKeon (UK)

1 mei, 2010

Deze jonge Britse gitarist is een belofte voor de toekomst van de Blues. In 2009 speelde hij al in een volle Royal Albert Hall in London in het voorprogramma van niemand minder dan Joe Bonamassa.

Die laatste was niet naar Oostburg te halen maar Scott wel. Naast een mooie aankondidiging in De Stem en PZC (Uitgids) bleek deze talentvolle jongeman (Als enige andere concert in NL naast het concert in Oostburg) ook ergens in Amsterdam te spelen (Paradiso). Wow. We worden nog een wat hier

De zaal was goed gevuld en Scott en zijn mannen stelden niet teleur.

En dat we errug trots waren, spreekt voor zich.

 

 

Op de website van BLUESMAGAZINE staat trouwens nog een hele mooie recensie van het concert van Scott. Fons bedankt!

http://www.bluesmagazine.nl/verslag-scott-mckeon-in-bluesclub-the-lane-oostburg-1-mei-2010 
 

 

Leuke maar aparte avond met les en zijn rockers. Les speelde super maar... in het begin van de avond hadden we daar een hard hoofd in. De man had kennelijk last van de reis met de boot en de auto vanuit Great-Britain en voelde zich allesbehalve kiplekker. 
Ondanks alles startte het trio omstreeks half negen voorzichtig om na ca 3 nummers ongelooflijk te gaan swingen. Zeker nadat hij zijn liefde voor Jimi had betuigd was het publiek helemaal op zijn hand. 
Benieuwd hoe deze man speelt als hij zich 100% voelt. Kortom een fantastische en memorabele avond in het bestaan van de bluesclub. Eentje om nooit te vergeten, dat is zeker.

---

The Roy Mette Band (UK)