*BLUES RECENSIES*

Hot from the harp...................................

BLUESFESTIVAL 2012

Wat een binnenkomer als openingsact. De Canadees David Gogo is niet alleen een fantastische zanger en gitarist maar ook een van de meest aimabele performers uit de hedendaagse blues. Omdat David s'avonds in Amersfoort moest aantreden een prima opwarmer voor David en zijn nederlandse begeleiders Ruud Weber (bas) en Ronald Oor (Drums) en... voor de bluesliefhebbers in Oostburg. David had er zin in en stal de harten van het publiek door een flesje Corona te ontkurken op zijn bestickerde strat en hiermee slide te spelen. David is een ware professional die we graag nog eens terug zien. Hulde Mannen.

http://www.davidgogo.com 

Als afsluiter van dit festival vormden Johnny Mastro & Mama’s boys uit LA (USA), een regelrechte sensatie.  Een vet doorgesmeerde rockmachine die in eigen land meer dan  250 shows per jaar geeft en in Europa oa op Moulin Blues (Ospel) te horen was. Kortom een band die garant staat voor een heerlijk potje ruige, uit de klei getrokken, bluesrock. Niet alleen Johnny met zijn scheurende harp en dito stem maar ook zijn opvallende gitarist met de nickname "Smokehouse" stalen de show. Wat hebben we genoten. Een perfecte afsluiter van het festival. Johnny Mastro  is nog geen Lester Butler  maar is zeker een heuse bluesbrother en een sympathieke jongen bovendien. 

http://www.johnnymastro.com 

The Veldman Brothers zijn vier ervaren muzikanten met een herkenbaar eigen geluid. Niet alleen werd hun debuutalbum “Home” uitgeroepen tot beste bluesalbum 2007 maar ook wonnen ze de Award voor  “Best Dutch Bluesband 2011” van de Dutch Blues Foundation. Ze stralen naast tomeloze energie, zichtbaar plezier en voelbare synergie uit. Bluesmuziek gespeeld vanuit de onderbuik. Met hulp van een gedreven ritmesectie kwamen de broers Gerrit (Gitaar) en Bennie (Hammond, Mondharmonica) Veldman samen met Marco Overcamp (Drums) en Donald van der Goes (Bas) tot grootse prestaties. Toffe gasten uit het oosten des lands die de blues uit hun tenen halen. Gerrit iszeker  een van de betere nederblues gitaristen en zijn broer Bennie's orgel voegt net dat beetje extra Chick Churchil gevoel toe wat de blues naar mijn idee nodig heeft. Thx gasten.

http://www.veldmanbrothers.com 

Long Tall Danny uit België tradt op in het tuinpaviljoen. Deze keer niet met zijn combo maar Danny en Thomas tesamen als acoustisch duo die met hun ouderwetse “back to the roots” Chicago blues het pas getimmerde podium mochten ontmaagden. Het was een perfecte match op deze zwoele nazomerdag. De door David Gogo verhit geraakte bezoekers konden onder het genot van een hapje en een drankje genieten van de acoustische klanken van deze symphatieke vlaamse bluesbrothers. Geslaagd in vele opzichten.

www.longtalldanny.be

LONG TALL DANNY

Mathieu Pesque & Roll Pignault
Bluesclub The Lane, Oostburg
15 Augustus 2012

Tekst: Herbert Schluter / Foto’s: Nineke Loedeman
noot: foto’s zijn niet gemaakt in The Lane, maar enkele dagen later in Giethoorn.

Heerlijk toeval. Anders kan ik ‘t niet noemen. Lekker op vakantie in Zeeland keek ik nog even op de agenda van BluesMagazine.nl en zag tot mijn grote verrassing dat Mathieu Pesque en Roll Pignault een optreden zouden geven in bluesclub ‘the Lane’ in Oostburg. Laat dat nou maar een paar kilometer verderop zijn vanaf mijn vakantieadres! Zo’n anderhalf jaar geleden had ik beide heren al zien spelen in mijn ’eigen cluppie’ (NiX Podium in Enschede) en dat was al een zeer aangename ervaring geweest. Dus op woensdag 15 augustus op zoek naar the Lane. Eenmaal daar aangekomen trof ik een sfeervolle kroeg, rijkelijk gelardeerd met de 3 B’s: Beatles, blues en bier, waarbij het podium bestaat uit houten platen die rusten op lege bierkratten. Overigens heeft ’the Lane’ erachter nog de beschikking over een wat grotere zaal voor optredens van acts met een wat grotere bezetting en/of meer volume en (het kan niet op) een heerlijke tuin waarin ook akoestische sets kunnen plaatsvinden.

Tot mijn verrassing bleken er drie mannen op het podium te zitten! Als toevoeging speelt sinds zo’n acht maanden Hansel Gonzalez mee, vanavond op de elektrische (slide)gitaar. Al in het openingsnummer ’Mr. Tambourine Man’ van good ol’ Bob blijkt dat zo’n aanvulling, mits subtiel gespeeld, heel mooi kan uitpakken. Dan volgt een typische mix van eigen liedjes en min of meer bekende covers die ze, hoewel herkenbaar, toch met een heel eigen draai neerzetten. Daarom duurt het ook een maat of drie voor we met elkaar in de gaten hadden dat ’Roxanne’ van the Police werd gespeeld… Minder bekend was ’Long Black Road’, maar dat komt dan weer omdat dat liedje op het nieuwe album staat dat hopelijk in november uitkomt.

In de tweede set weer diezelfde afwisselende mix waarbij Hansel er voor zorgt dat zijn gitaar niet overheerst zodat de prachtige, warme stem van Mathieu goed tot z’n recht komt en Roll alle gelegenheid krijgt om met zijn geweldige mimiek de tweede stem te zingen en de bluesharp te laten klinken. Bij de Robert Johnson cover ’all my love’s in vain’ mag het publiek bij het chorus meedoen en lopen Mathieu en Roll door de zaal. Terug richting het podium drukt Roll z’n harp in handen van vaste bezoeker Martijn die vervolgens laat horen dit instrument niet geheel onverdienstelijk te kunnen bespelen, dit tot groot plezier van zowel publiek als band.

Al met al dus weer genoten van een avondje lekkere folk/blues in een hele leuke omgeving. Die trouwens binnenkort weer het toneel vormt voor het alweer vierde internationale bluesfestival van Oostburg dat dit jaar op 8 september wordt gehouden. Op de gastenlijst staan dit jaar klinkende namen zoals Long Tall Danny, the Veldman Brothers en Johnny Mastro & Mama’s Boys. Voor meer info zie http://www.bluesclubthelane.nl/
Met dank aan de bezoekers van the Lane en speciaal Rob de Witte voor de gastvrije ontvangst!

Delta Moon – Black Cat Oil

Format: CD/ Label: Pepper Cake/ Release: april 2012
Cosmox.nl, Blues CD’s online bestellen

Tekst: Paul Scholman

Delta Moon, de naam is al schitterend, “Black Cat Oil” is de nieuwste, de zesde van deze groep uit Georgia. De eerste twee cd’s met zangeres Gina Leigh, toen die vertrok kwam vervangster Kristen Markiton zingen en toen deze wat later ook de band verliet, zorgden de twee oprichters Mark Johnson en Tom Gray, samen een uitstekende slide tandem, niet meer voor vervanging, en nam Tom Gray de vocals voor zijn rekening. Tom’s stem, een beetje schurend, klinkt prima bij de dubbele slidegitaren, die roepen bij mij iets op van JJ Cale en wijlen Warren Zevon. Ik denk een aardige verglijking.

Southern Swamp, met twee slide gitaren klinken lekker smeuig en swampig, southern rockerig, leunt een beetje op country, met een koptelefoontje op heb je moeite om de relexedheid die je overvalt niet om te zetten in een onvervalste wegtrekker. Niet dat het slaapverwekkend is, maar het is de rust die deze CD uitstraalt. Hell Bound Train, hun vorige CD was al een topper, en Black Cat Oil zit in de buurt.

Tom Gray is de songwriter van Delta Moon en schrijft het gros van de nummers die over het algemeen een bepaalde rust uitstralen, maar af en toe een uptempo nummer uit hun tenen halen. Deze rootsmuziek is versneden met een onvervalste whiskeystem en er zal ongetwijfeld wat rook en black coffee, overheen zijn getrokken, maar dat komt alleen maar ten goede.

Gray is al eens uitgeroepen tot “Blues Songwriter of the year2008”, uitgereikt door The American Roots Music Association. Huppel eens naar de dichtstbijzijnde platenhandelaar, hoewel dat tegenwoordig niet mee zal vallen. Helaas, ze sterven uit en alleen de sterken blijven over en dat zijn degenen die oog hebben voor kwaliteit. Delta Moon met Black Cat Oil biedt u deze kwaliteit.

Tom Gray: vocals, lap steel guitar, keybords
Mark Johnson: guitar, six-string banjo
Franher Joseph: bass, backing vocals
Darren Stanley: drums, percussion

1. Down And Dirty
2. Blues In A Bottle
3. Walk Out In The River
4. Black Cat Oil
5. Wishbone
6. Black Coffee
7. Neon Jesus
8. Jukin’
9. Sunshine
10. Applejack
11. Write Me A Few Of Your Lines

Toer Nederland:
Maandag, Mei 14, 2012  Ad van Meurs Presenteert @ Meneer Frits
Dinsdag, Mei 15, 2012  Muziekhuis/ Q-bus
Zaterdag: Zaterdag, Mei 19, 2012  Blues Club The Lane

Gerry Wolthof als Neil Young
Penny Lane, Oostburg
16 Januari 2011

Tekst & Foto’s : Fons Kersbulck

De website van bluesclub The Lane uit Oostburg trok onmiddellijk mijn aandacht toen ik daar de naam Gerry Wolthof tegenkwam en wel in het bijzonder in relatie tot Neil Young. Neil Young is één van die legendarische zangers/gitaristen waarmee hele volkstammen zijn opgegroeid en een ieder kent ongetwijfeld wel een aantal van zijn songs.

Gerry Wolthof is de zanger/lead-gitarist van de Neil Young Mirror Band (NYMB). Vandaag had bluesclub The Lane hem uitgenodigd. Gerry zou vandaag solo en met akoestisch gitaarspel optreden.

Aangekomen in Oostburg zag ik dat het optreden deze keer niet in de zaal van de bluesclub was, maar in café Penny Lane zelf. De zaal is een annex van Penny Lane.

Rond aanvangstijd (16:00 u) was er al behoorlijk wat publiek in Penny Lane. In de hoek was een geïmproviseerd podium gemaakt van een grote houten plaat, liggend op een aantal kratjes Jupiler.

Het café was een kakofonie van kakelende mensen totdat een was kalende man met grijs lang haar het podium betrad, zijn gitaar opnam, een soundcheck nam van twee seconden en even checkte of alle snaren goed gestemd waren. Vervolgens hing hij een soort beugel om de nek, waarin hij zijn mondharmonica bevestigde.

“Welkom op de laatste dag van mijn tour door zeeland…,die gisteren is begonnen”, zo grapte de man.

Moet eerlijk zeggen dat ik erg benieuwd was naar wat deze man zou gaan doen. Gitaar, mondharmonica en dan ook nog eens de bijzondere kopstem van Neil Young nadoen? Ga er maar aan staan.

De eerste gitaarnoten vulden de zaal en vrijwel onmiddellijk had hij de aandacht van het publiek. Neil Young-fanaten herkenden gelijk het nummer ‘Expecting To Fly’ en toen Gerry eenmaal zijn mond opendeed werd het pas echt stil. Iemand die naast me aan de bar stond en net een biertje bestelde draaide zich om en zei zachtjes: “Weten ze zeker dat dit Neil Young niet is?….Vermomd!”

Kon al vanaf de eerste frasen onderschrijven wat deze man hier zei. Wat een ongelofelijke benadering van de grootmeester himself was dit! Ik krijg niet snel kippenvel, maar nu….
Toen ik zo eens rondkeek in het publiek zag ik dat velen met mij de verbazing en vooral ook het respect deelden.

Na een rustig eerste nummer ging het verder met ‘On The Way Home’, een lekkere up-tempo song en opnieuw die fenomenale stem. Neil Young Mirror….beter hadden ze die naam niet kunnen kiezen, want de man die hier zat was absoluut een muzikaal en vooral vocaal spiegelbeeld van Neil Young.

In ‘Hey Hey My My’ was het de combinatie van mondharmonica en gitaar wat velen mensen deed terugdenken aan de jaren zestig, begin jaren zeventig, hoogtijdagen in de extensieve carrière van mr. Young.

Een heel bekend nummer uit de eerste set (hierna zouden er nog twee sets en maar liefst drie toegiften volgen), was ongetwijfeld ‘Ohio’, wat destijd de gehele wereld overging. Afsluiter van de eerste set was Cortez The Killer.

Pauze. Gerry werd met lof overladen door diverse mensen uit het publiek. Geheel terecht.
Ondertussen was het alsmaar drukker en drukker geworden. De aantallen waren boven alle verwachtingen en bijna moest men besluiten om alsnog naar de (grotere) zaal uit te wijken.

De tweede set ving aan met een intro op harmonica en gitaar met het nummer ‘Out On The Weekend’, gevolgd door het misschien wat minder bekende maar o zo mooie ‘From Hank To Hendrix’ Het was zo’n song waarvan de lyrics en de gepassioneerde en emotionele wijze waarop Gerry het bracht de mensen echt raakte.

Wereldsong ‘Long May You Run’ was een song die echt insloeg bij het publiek en voor velen, zelfs mensen die niet zo into Neil Young waren, een meezinger werd. Kippenvelmomenten alom.

Enkele andere nummers in de tweede set waren ‘Unknown Legend’, ‘Ambulance Blues’, ‘To Far Gone’, ‘Human Highway’ en ‘Don’t Let It Bring You Down’.

De derde set ving aan met ‘Only Love Can Break You Heart’, gevolgd door het (helaas) altijd nog zo actuele ‘Love And War’ en ‘Old Man’ De allerbekendste song van Neil Young is misschien wel ‘Heart of Gold’ en het publiek ging ook helemaal uit zijn dak toen Gerry dit nummer op sublieme wijze bracht. Opnieuw zo’n meezinger, vooral het refrein natuurlijk.

Voorlaatste song van de derde set is het gevoelige ‘Comes A Time’

Het kon niet uitblijven of er werd geroepen om een toegift. Gerry streek over zijn hart en vervolgens over zijn gitaar en speelde er maar liefst drie. ‘Keep On Rockin’ In The Free World’ was daarvan wel het bekendste.

Afsluitend (de aanwezigen bij deze middag/avond zullen dit zeker beamen) kan ik alleen maar zeggen dat het meer dan de moeite waard is om deze Gerry Wolthof eens aan het werk te zien. Deze man is absoluut een topvertolker van Neil Young en ook de passie waarmee hij zijn muziek brengt is van hoog niveau. Heb hem zelf nog niet gezien met zijn Neil Young Mirror Band maar Bluesmagazine-reporter Gerrit Harmsen echter wel en zijn verslag is terug te lezen onder de volgende link:
http://www.bluesmagazine.nl/neil-young-mirror-band-18-april-2010-escape-veenendaal

links:

Gerry Wolthof - http://www.gerrywolthof.nl/
Neil Young Mirror Band - http://www.neilyoungmirrorband.nl/
Neil Young himself - http://www.neilyoung.com/
Bluesclub The Lane Oostburg - http://www.bluesclubthelane.nl/

RAY CASHMAN

17-08-2011 LIVE@BLUESCLUB THE LANE

Met Ray Cashman lag Oostburg even aan de oevers van de Mississippi

Op een woensdagavond in augustus genieten van blues in de polders van Zeeuws Vlaanderen. Daarvoor moet je in The Lane te Oostburg zijn, net over de Belgische grens. Het podium staat niet opgesteld op een of ander dorpsplein of lokaal festivalletje maar gewoon in het café dat verbonden is aan de zaal waar de meeste optredens plaatsvinden. Dat heeft als voordeel dat de weergoden mogen doen wat ze willen, men blijft droog alhoewel dit afgelopen woensdag nu eens niet nodig was.

Het is wel een vereiste dat de artiesten de weg naar de plaatselijke juke joint vinden en als deze in the middle of nowhere ligt, durft dit wel eens voor verrassende toestanden zorgen. Ray Cashman en Stan Street hadden het idee opgevat om met het openbaar vervoer naar Oostburg te trekken. Ze waren ergens in België vertrokken, zoveel is zeker. Een vriendin van me merkte rond de middag in de toiletten van het treinstation van Gent twee muzikanten op die aan de plaatselijke toiletjuffrouw vroegen hoe ze het gemakkelijkst 'Oestborg' konden bereiken want daar hadden ze optreden af te werken. De toiletdame heeft waarschijnlijk reeds veel vreemd volk over de vloer gehad en nog vreemdere vragen te verwerken gekregen maar op deze op zich simpele vraag moest ze toch ook het antwoord schuldig blijven. Die vriendin wist wel half om half waar de klepel hing en adviseerde hen om Brugge eens te proberen. Uiteindelijk zijn ze met de bus en nog wat omzwervingen toch in Oostburg terecht gekomen. Zeg nu nog eens dat die muzikanten geen avontuurlijk leven hebben.
Ze hadden het in ieder geval niet aan hun hart laten komen want Ray en Stan stonden vrolijk te keuvelen wanneer ik in The Lane aan kwam. Ze zetten grote ogen op wanneer ik een gedeelte van hun avonturen in Gent kon navertellen en dat was meteen goed voor een intro van een nummer later op de avond.

Ondertussen was The Lane aardig volgelopen. Naast de bekende gezichten zag men ook menig toeschouwer die een aardig mondje Duits spraken. Het minder goede weer en wat publiciteit op de omringende kampings kan soms wonderen doen en we gunnen het de mensen van The Lane van harte dat hun inspanningen beloond werden met een enthousiast publiek. Ook Ray en Stan waren de nodige inspanningen aan het leveren om het concert op gang te schieten. Ray probeerde zijn stemapparaatje aan de praat te krijgen maar door een lege batterij kwam er van gitaarstemmen niet veel in huis. De transfo die hij mee had luste enkel US stroom zodat er in allerijl naar een paar nieuwe batterijen diende gezocht te worden.

Uiteindelijk kan The Lane dan toch getransformeerd worden in een echte Mississippi Juke Joint en met “Shake 'em On Down” was het meteen raak. Dit klonk vettiger dan de modder op de oevers van de Mississippi. Ook het drumstel was er even het noorden bij kwijt wat dit donderde bijna van het podium. Met “Whiskey, Weed & Woman” als tweede nummer kwam je meteen ook te weten wat de belangrijkste bezigheden zijn in zo een Juke Joint. Niet zo in The Lane waar voornamelijk Koninklijk Belgisch bier gedronken werd en de aanwezig vrouwen zich vooral bezig hielden met shaken op de tonen die Ray Cashman en Stan Street produceerden. Wanneer tijdens het derde hill country bluesnummer het drumstel terug van het podium dreigde te storten na eerder gedane inspanningen om dit te voorkompen, werden de grote middelen ingezet. Uit de kelder werd een volwaardige bak Jupiler gehaald en deze werd voor het drumstel geposteerd. “Beer is good for drums” zei Stan en wij moeten het nog geloven ook want gedurende de rest van het optreden heeft het drumstel geen centimeter meer verschoven.

Het recept dat Ray Cashman hanteert voor zijn songs is even eenvoudig als efficient. Recht toe, recht aan blues waar al eens een slordigheid mag tussen schuiven zolang de energie er maar is. Inspiratie doet hij meestal op in zijn directe omgeving. Het stadje Como, Mississippi is voldoende om er een nummer rond te maken. Ook “Snake Feast” dat een feestje beschrijft waarbij er massaal slangen afgeknald worden, is goed voor een trage blues.

We hebben ook al betere drummers gehoord dan Stan Street maar we hebben zelden drummers gezien die ook zo goed konden schilderen als hem. Stan is naast drummer ook schilder en eigenaar van een kunstgallerij. Hij had voor de gelegenheid enkele reproducties meegenomen van eigen werk, die hij voor heel democratische prijzen verkocht en we moeten zeggen dat we gecharmeerd waren door wat Stan op het canvas gezet had.

Maar wat de twee muzikanten vooral uitstraalden, was levenslust en amusement. Tussen de nummers werden er grappen gemaakt en ze wisten ook de talrijke opkomst van het publiek te waarderen. Ze trakteerden de mensen op ruim 2 uur muziek en sloten hun set af zoals ze begonnen waren, met nog maar eens een stevige versie van “Shake 'em On Down”.
We waren maar al te blij dat Ray Cashman en Stan Street de weg naar Oostburg gevonden hadden en gingen naar huis met de gedachte dat we een avondje vertoefd hadden in een echte Mississippi Juke Joint.

The Luximus Man

BOO BOO DAVIS

Het lijkt reeds een traditie te zijn in The Lane te Oostburg dat men op een woensdag terecht kan voor een portie blues. Ok, traditie is misschien een groot woord in de nog korte geschiedenis van bluesclub The Lane want niet elke week is er op woensdag iets te beleven. Maar als men op die dag toch de deuren open gooit, mag je er van op aan dat je niet teleurgesteld zal zijn. Men weet steeds kwalitatief interessante artiesten te strikken die uitgerust zijn van het vorige weekend en reeds uitkijken naar een volgend weekend, m.a.w. alles mag en niks moet behalve dan dat ze nooit vergeten dat het publiek dat op een woensdag komt opdagen echt wel een inspanning levert en er desnoods enkele uren slaap voor laat schieten om 's anderendaags toch op tijd bij hun werkgever aan te kloppen.

Op woensdag 30 maart was het Boo Boo Davis die de weg naar Oostburg gevonden had. Deze zwarte 68 jarige harmonicaspeler is geen onbekende in Nederland. Men zou zelfs meer kunnen zeggen, hij heeft veel te danken aan Nederland en meer bepaald aan Black & Tan Records waar zijn tot op heden 7 cd's zijn uitgebracht. Zijn wieg had hij echter niet in Nederland staan maar wel in Mississippi waar zijn vader niet enkel op een katoenplantage werkte maar ook een begenadigd muzikant was die onder andere nog met John Lee Hooker en Elmore James gespeeld heeft. Boo Boo Davis, die trouwens zelf al vanaf zijn vijfde de mondharmonica bespeelt, heeft dus een goede leerschool gekend. Die andere school interesseerde hem daarentegen heel wat minder zodat hij door het leven gaat als ongeletterd muzikant.

Gelukkig hoef je niet te kunnen lezen en schrijven om muziek te maken, zeker wanneer het blues betreft die pas echt goed wordt als men er gevoel in legt. Even na acht uur kwam Boo Boo Davis in perfect rood pak met rode schoenen en rode hoed gestoken, het podium van The Lane opgewandeld. Voor zich had hij een zelfgemaakt statief staan waar zijn mondharmonica's perfect in pasten. De kruk waarop hij zat was al even stijlvol en oogverblindend. Maar het publiek was natuurlijk gekomen om muziek te beluisteren en ze werden direct getrakteerd op een portie vette Chicago Blues met “Tryin' To Get Around”.

Naast Boo Boo stonden nog twee muzikanten op het podium en dat waren Jan Mittendorp op gitaar, die tevens eigenaar is van Black & Tan Records, en John Gerritse op drums. Een bassist was er niet en die ontbrak ook niet echt in het groepsgeluid omdat Jan Mittendorp zowel het gitaargeluid als de bas leek te combineren op zijn gitaar. Na afloop van het nummer riep Boo Boo Davis “Thank You, Dave” en even dacht men dat er toch alsnog een bassist zou opduiken. Maar Dave is gewoon Boo Boo Davis persoonlijke beschermengel die hem overal doorheen loods en er voor zorgt dat hij overal goed terecht

komt ondanks het feit dat Boo Boo niet kan lezen of schrijven. Die Dave mag misschien een fictief personage zijn maar als we naar Boo Boo zelf kijken, kwijt die Dave zich toch goed van zijn taak.

Het tweede nummer was “Ice Age” en het leek wel of er naast Dave ook Howlin' Wolf zich ergens ophield op het podium. Boo Boo Davis zong in dezelfde stijl en op een bezwerende melodie. Het viel meteen op dat Boo Boo en zijn kompanen er niet voor gekozen hadden om een live uitvoering te brengen van zijn laatste cd “Undercover Blues” die vorig jaar uitkwam. Men stelde de twee sets samen uit het werk dat op de 7 cd's stond. Alle nummers sloten naadloos aan op elkaar. Men kan dus wel stellen dat Boo Boo Davis een eigen stijl heeft. Deze is niet echt vernieuwend maar wel efficiënt. Boo Boo Davis geen uitzonderlijk mondharmonicaspeler en zanger maar als men hem samen zet met deze toch minder voor de hand liggende combinatie van gitaar en drums, krijgt men muziek die zeker niet verveelt. “Silvermine”, “My Baby Got Me Fixed” en “Train My Baby Is On” werden met enthousiasme onthaald bij het publiek. Ook een originele cover van “Got My Mojo Working” werd niet op boe geroep onthaald. Na twee sets van ongeveer elk 10 nummers kwam de klok van 23 uur in zicht en dat was meteen het moment voor de mensen van The Lane om aan Boo Boo Davis te vragen het optreden af te ronden zodat de gemiste uren slaap bij de aanwezigen toch tot een minimum konden beperkt worden.

Boo Boo Davis werd wel nog gevraagd om een toegift te spelen en daarvoor haalde hij “Dust My Broom” van Elmore James uit zijn binnenzak. Dit was meteen een mooie manier om deze midweekse dag af te sluiten en tevreden naar huis te keren, ons gelukkig prijzend dat er organisatoren zijn die zich inspannen om muziek bij de mensen te brengen in plaatsen waar dit niet zo vanzelfsprekend is.

The Lumixus Man 30 maart 2011

JIMMY BOWSKILL BAND (CANADA)

20 maart 2011

Met het optreden van The Jimmy Bowskill Band zaterdag 19 maart is weer een unieke mijlpaal bereikt in de geschiedenis van Bluesclub The Lane. Dit Canadese jong talent had in zijn Europese tour slechts drie optredens in Nederland gepland. Naast Drachten en Weert was ook Oostburg van de partij. Het concert was gelukkig druk bezocht. Het gezellige zaaltje achter Café Penny Lane aan de Nieuwstraat in Oostburg kent dan ook een toffe ambiance. Bluesliefhebbers uit zowel Nederland als Begie, genoten zichtbaar en lieten dat ook luidruchtig blijken.

Deze jonge band heeft het hart op de juiste plaats. Zowel Jimmy als zijn beide bluesbrothers spelen met het echte gevoel. Dat Bluesmuziek in de jaren 70 aan de basis stond van menige popband hadden de heren goed begrepen. Led Zeppelin, Deep Purple, Ten Years After, Free en Black Sabbath, waren duidelijk beluisterd. Maar oh wat een unieke eigen sound heeft deze Canadese band in een korte tijd geschapen. Vorig jaar in Bonn speelden ze op hetzelfde festival als Joe Bonamassa en Jeff Beck,  wat al aan geeft dat het met het niveau wel goed zat. Echter, het frisse gitaargeluid en vooral, stem van Jimmy, lieten horen dat deze jongen meer in zijn mars heeft. Met zijn Gibson SG dubbelneck liet hij zien het zware werk niet te schuwen. Jimmy Page kan trots zijn.

De nog jeugdige Jimmy viel drie jaar geleden op 17-jarige leeftijd al op bij Bospop. Inmiddels is de nog steeds jeugdige virtuoos behoorlijk volwassen geworden. De baard was gelukkig enkel op zijn kin en niet op zijn keel geslagen zodat het bijzondere stemgeluid alleen maar meer mijn hart gestolen heeft. Voor hen die nog twijfelden, na de toegift “3 O, clock in the morning” was het duidelijk; dit is niet alleen een gitaristje maar ook een bijzonder zangtalent.

Kortom, een aanwinst voor de muziekwereld en een pluim voor bluesclub The Lane. Je moet het maar durven om zo’n topper in spé te programmeren in Zeeuws-Vlaanderen of…de blues in je hart dragen. Na twee ruime sets ging iedereen weer voldaan naar huis. Jimmy verkocht samen met zijn vader nog wat t-shirts en (Gesigneerde) CD’s en ging toen lekker in het café zitten om de volgende dag weer verder te touren door Europa. Als we van deze jongen niet nog veel meer gaan horen. ….

Overigens, weer mooie foto’s van de hand van Fons

Gr TM

ROBERT LIGHTHOUSE (ZWEDEN-USA)

8 dec, 2010

Deze Zweedse Amerikaan liet horen en zien dat de echte bluesmuziek ooit op straat geboren is maar ook nog steeds op straat ligt. Met de ogen dicht zou je zweren dat een ouwe, zwarte missisipi bluesman daar zat te spelen. Als je de ogen opent zie je dan een blonde, loom uitziende straatmuzikant die je even het slechte (ijzel) weer buiten doet vergeten. Robert is geboren in Zweden maar woont in Washington DC. Vissen, de rivier zijn favoriete thema´s en... hij is erg symphatiek. Maar welke bluesmuzikant is dat niet, vragen we ons wel eens af. En de kers op mijn eigen taart... tja wie wil dat nu niet, samen met zo'n topper spelen. (wet dreams, baby!)

Toppie deze man. Menige bluesclub weet niet wat ze missen. 

Op www.rootstime.be staat nog een wondermooi verslag van de hand van The Lumixus man Filip (onder het kopje LIVE)

De mensen van Blues Club The Lane zijn niet bang om midden in de week een concert te programmeren. Als er een artiest in de buurt is die aan het kwaliteitslabel beantwoord dat The Lane hanteert, wordt hij gecontacteerd. Men zet zich met evenveel enthousiasme in om van het concert een onvergetelijk moment te maken, ook al weet men dat de opkomst waarschijnlijk heel wat lager zal zijn dan op een zaterdagavond. Men kreeg woensdag niet enkel af te rekenen met voetbal op tv maar ook met de labiele weersomstandigheden. Hagel en buien van smeltende sneeuw maakten de wegen in de Zeeuws Vlaamse polders er niet veiliger op en dit heeft waarschijnlijk een aantal mensen ervan weerhouden om de avond in Oostburg door te brengen.

Wanneer Robert Lighthouse het podium van The Lane beklom, waren ongeveer dertig mensen in de zaal. Ruim onvoldoende voor een artiest van dit niveau, die de aanwezigen een ganse avond kan boeien met enkel een akoestische gitaar en een mondharmonica. Deze karige opkomst zorgde er niet voor dat Robert zich minder professioneel zou gedragen. Voor aanvang van het concert zagen we hem een watertje bestellen aan de bar en wanneer we vroegen of hij geen trek had in iets zwaarders was het antwoord “The beer is for after the concert”. Zijn naam Lighthouse klinkt 100 % Amerikaans, en ondertussen is hij dit ook bijna geworden, maar zijn geboortestad situeert zich toch ergens in Zweden. In 1978, op 18 jarige leeftijd, ging hij voor de eerste maal naar Amerika om de roots van de Mississippi Delta Blues te gaan bestuderen. Hij zwierf daar vervolgens een aantal jaar rond om zich uiteindelijk in '88 te vestigen in Washington en daar faam op te bouwen straatmuzikant met zijn versie van de Delta Blues. Regelmatig stak hij de plas over om in Europa op tournee te gaan waarbij hij vaak België en Nederland aan deed maar ook Rusland. Deze lange muzikale carrière heeft echter niet zoveel cd's opgeleverd want de teller is blijven stilstaan op drie stuks. Zijn liefde voor de blues draagt hij liever uit op een podium.

Na ruim 2,5 uur, onderbroken door een korte pauze, kwam er een eind aan het concert. De mensen van The Lane vroegen aan de aanwezigen of ze er reeds genoeg van hadden en het antwoord was volmondig “Neen”. Robert Lighthouse kon niet anders dan terug het podium beklimmen maar deze maal wel met een biertje in de hand. Hij had zich wel degelijk aan zijn woord gehouden en tijdens de ganse duur van het concert water gedronken. Maar tijdens deze extra nummers permitteerde zij zich toch een folietje en dit was hem van harte gegund. Met dit concert mogen de mensen van The Lane zich terug een pluim op hun hoed steken. Ze hebben het toch maar weer aangedurfd om een artiest te programmeren die niet echt voor de hand lag. Dit heeft geen volks toeloop naar Oostburg teweeg gebracht maar degenen die er wel waren hebben een steengoed concert gezien. Hopelijk zullen de afwezigen er de volgende keer wel bij zijn.

The Lumixus man.

Zaterdag 11 september 2010 organiseert Bluesclub The-Lane weer het jaarlijkse Bluesfestival in The-Lane in Oostburg (Zeeland)
Ook dit jaar heeft men weer een exclusief programma weten samen te stellen. En wie er vorig jaar bij was weet dat het kleine en sfeervolle bluesfestival zeer geslaagd was zowel voor publiek en zeker ook voor de bands.
Er is een food corner aanwezig en de zaal is rook vrij (rook ruimte aanwezig). Ook aan de rolstoel bezitters is gedacht. Bestel tijdig je kaarten want dit unieke festival heeft een bezoekers limiet!

Om 16.00u zal als eerste King King het festival beginnen
ALAN NIMMO de zanger/gitarist van de schots/britse band KING KING is een bluesman die zijn sporen op het gebied van bluesrock al lang heeft verdiend. Ook samen met zijn broers heeft hij al op diverse festivals opgetreden. We zijn dan ook erg trots deze band op het 2e bluesfestival van Bluesclub The Lane te kunnen laten horen.

Rond de klok van 18.00u zal de Ferre Trio optreden in de serre en op het terras achter de zaal
Fernando Neris speelt samen met zijn ”DE FERRE TRIO” van die lekkere ouderwetse acoustische Robert Johnson Blues maar dan in een geheel eigen stijl en met spaanse passie. Slide, dobro en percussie met een plukbas, een toffe combinatie!

Om 21.00u is het de beurt aan Green Mac
Het belangrijkste van de Engelse band GREENMAC is dat, ondanks dat ze een Peter Green tribute band zijn, ze de pure blues stijl van spelen echt levend houden.
Dusty Miller speelt dit materiaal al 38 jaar geleden. Dusty is de bandleider, frontzanger en virtuoze sologitarist. Dusty heeft al drie keer naast Peter Green en de Splintergroup gestaan en aanbevelingen van de man zelf gekregen. Hij heeft ook een bijdrage geleverd aan de officiële biografie over Peter Green

En natuurlijk als ultieme afsluiter DANNY BRYANT’S REDEYEBAND. Deze engelse gitarist behoeft eigenlijk geen introductie meer. Heeft de afgelopen jaren op diverse beroemde bluesfestivals gespeeld, en ook al heb je hem al gehoord/gezien, het blijft elke keer weer een belevenis dit blues fenomeen te aanschouwen. Danny behoort met recht tot de wereldtop van de hedendaagse blues.
Kortom ook in 2010 is weer aangetoond dat “THE BLUES IS HERE TO STAY” geen loze kreet is gebleven in Oostburg.

Kaarten kosten EURO 15 (leden bluesclub EURO 12) en zijn vooraf te reserveren viawww.bluesclubthelane.nl, rechtstreeks via e-mail [email protected] of bij Café Penny Lane, Nieuwstraat 58 in Oostburg.

ROB TOGNONI (AUSTRALIE)

Lekker avond, veel nieuwe bluesfans en een fantastische band. Deze "Italian Stallion" from down under maakt zijn reputatie meer dan waar. Met vlak voor de pauze "guitar boogie refried "waren de verwachtingen voor "wat nog zou komen"enkel bevestigd. Rob is de King of the boogie. 
Na de pauze het ontzettende mooie eigen nummer "product of a southern land". Een ballad die uitkomt op virtuoos gitaarspel waar zelfs Gary Moore nog wat van zou kunnen leren. Wow, Complimenten Rob. Met zijn Duitse ritmesectie stookte hij het vuurtje daarna nog meer opnieuw Vingervlug en vol passie. Samen met bassist Frank werd een wervelende R&R show a la Wild Romance opgevoerd en drummer ? liet horen ook van wanten te weten. 

TOM PRINCIPATO & POWERHOUSE (USA)

7 nov, 2010

 

Jeetje, een regenachtige zondagmiddag in Oostburg en dan zon spetterend optreden. Zo'n 50 bluesliefhebbers waren getuige van het Live optreden van Tom Principato. 
Samen met bassist Jay en drummer Pete gaf Tom het publiek waar het voor kwam, professioneel, strak klinkende blues from the USA. Super.Zo'n band wil je toch elke dag horen.

 

In het gezellige ‘The Lane’ te Oostburg wordt met een goede portie blues, een mooi alternatief geboden voor een luie televisiezondag. Vorige zondag was de voormalige Master of The Telecaster Tom Principato en zijn Powerhouse van de partij. Niet dat hij geen gitaar meer kan spelen maar Master of the Stratocaster zou een betere titel zijn, de Telecaster werd immers in The Lane slechts éénmaal aangeraakt.

Rond vier uur maakte Tom Principato zich op om het podium te bestijgen. Er waren voldoende aanwezigen in de zaal maar overweldigend kon men de opkomst niet noemen. Blijkbaar hadden toch veel mensen gekozen om voor televisie te hangen alhoewel dit een voorbarige conclusie bleek te zijn. Na aanvang van het concert bleven er constant mensen binnen sijpelen en op het einde van het eerste set was The Lane toch aardig gevuld . Het middagdutje was bij sommige bluesliefhebbers ietsje langer uitgelopen.

 

 

 

 

 

 

Tom zette zijn set in met Professor Longhair's “Hey Now Baby”, een swingende New Orleans blues. Met zijn obligate hoedje op speelt Tom de gitaar nog altijd als de besten. Het lijkt hem geen enkele moeite te kosten. Met een carrière die gestart is eind de jaren zeventig en een teller die nu op 20 solo cd's staat, moet je hem niet meer leren hoe je een Telecaster of Stratocaster bespeelt. Neen, hij leert het anderen aan en schrijft daar zelfs boeken over die in The Lane ook te koop waren.

 

 

Wij konden zien hoe de leraar shuffels als “Every Minute, Every Hour” uit zijn mouw schudt en daarna zonder probleem overschakelt op een stomende en stampende “If Love Is Blind” of een eerder melodieus “Sweet Angel” van zijn laatste cd “A Part Of Me”. Ondertussen zorgden drummer Pete Ragusa, die ooit nog bij The Nighthawks gespeeld heeft, en bassist Jay Turner voor de nodige ruggensteun. Pete vroeg aan de aanwezigen in The Lane “Do You Like The Blues ?” en dit werd volmondig met een ja beantwoord. Hierdoor aangemoedigd, zette hij een bluesnummer in waarbij hij zelf de zangpartij voor zijn rekening nam en hij deed dit niet eens onaardig. Tijdens de eerste set kwamen krachtige en compacte nummers aan bod, het nieuwe “Part of Me”, een prachtige, trage blues was één van de uitzonderingen.

Na een relatief korte pauze, Tom houdt blijkbaar van efficiënt werken, trommelde hij zijn groepsleden terug het podium op. Waar de klemtoon in de eerste set vooral op de songs zelf lag, liet Tom Principato in de tweede set zijn virtuoos gitaarspel iets meer in de schijnwerpers staan. De nummers van zijn nieuwe cd lenen zich daar perfect toe. Zo kregen onder andere “Don't Wanna Do It” en “Stranger's Eyes” een extra large uitvoering. Slecht kan je dit natuurlijk niet noemen maar ik prefereer toch liever de Tom Principato die, terwijl hij schijnbaar achteloos de snaren beroert, nummers brengt die swingen als de pest. Met “Down In Lou'siana” en “Too Damn Funky” waren die ook wel aanwezig maar dan wel in de minderheid. Na ruim twee uur gespeeld te hebben, trok Tom Principato de stekker uit. De mensen die hun televisienamiddag ingeruild hadden voor een goed bluesconcert vroegen aan Tom of hij nog eentje wou spelen “for the road” en daar ging hij met plezier op in. Met “Seek Me Baby” werd deze mooie namiddag afgesloten. The Lane heeft terug maar eens bewezen dat de Blues in Zeeuws-Vlaanderen zijn plaats verdient. En als de artiesten en het publiek tevreden zijn, wat kan je dan als organisator nog meer verlangen?

The Lumixus Man

 

 

---

Doug MacLeod (USA)

6 nov, 2010

 

Geen verassing; Doug zorgde weer voor een zeer volle bak . 
En wat is die man professioneel. Super. Het zal zeker niet de laatste x zijn dat we deze levende blueslegende naar Oostburg halen. Iedereen was dol enthousiast. Bedankt Doug...... Jammer dat ik er niet bij kon zijn. Maar ja, vorig jaar heb ik al mogen genieten.

---

THE JED THOMAS BAND (UK)

16 okt, 2010

 

Na het bluesfestival (en richting winter) leekt het ons een goeie geste ook de woendsdagavond maar weer te programmeren. De opkomst was niet enorm maar.... bracht toch de echte bluesliefhebbers naar ons clubje. 
het 1e deel speeld Jed (from Yorkshire) acoustisch. Een beetje Delta (op zun dobro), een beetje yorkshire blues (irish?) en een stukje Rory (real irish blues). De plukbas en egyptian congo's vormden een goede begeleiding daarbij. Een beetje Rory in zijn moderne periode. 
Na de pauze barstte hij alsnog los (tot ongenoegen van sommigen). Uit zijn ouwe 70-ties strat toverde hij ouwe TYA club klanken (alsof we in de jazzy londense scene in 1967 waren beland) tot een Hey Joe versie van Jimi Hendrix waarvan je moet houden. Lof voor het formidabele voetenwerk van drummer Don die werkelijk de posters naar beneden drumde. 

---

 

BLUESFESTIVAL 2010

11 sep, 2010

 

HET 2E BLUESFESTIVAL THE LANE is helaas weer voorbij. Het mooie weer werkte mee aan het slagen van deze fantastische dag. 
KING KING met Zanger/gitarist Alan Nimmo had weliswaar zijn schotse ro(c)k vergeten maar speelde er niet minder om. Hij wist als 1e het publiek echt stil te krijgen met een solo bijna zonder geluid (Without amp). Daarna was het relxt swingen buiten op het overvolle terras onder het genot van een zonnetje, een hapje en een drankje met de klanken van Het "De FERRE TRIO".Geweldig gasten, tres bien. Greenmac verraste werkelijk iedereen die ze nog nooit gezien had. Wat is die ouwe Dusty toch een geweldige gitarist. Voor de gitaristen onder de bluesliefhebbers. Dusty speelt linkshandig maar dan met recht opgespannen snaren (Van boven naar onder net als Otis Rush). Knap hoor.
Als afsluiter was Danny Bryant natuurlijk weer top. Deze man weet elke keer weer te boeien en .. bij eenieder een gevoelige snaar te raken. LOF Danny & familie. 

Penny Lane, The Lane, Fans, Leden, donateurs en muzikanten bedankt en op naar volgend jaar.

---

THE ROAD (NL/BE)

28 aug, 2010

De mannen van The Road lieten zien dat je niet ver weg hoeft te zoeken om goeie blues te kunnen 
beleven. Even leek het er op dat de meeste liefhebbers liever thuis bleven maar.... blues lovers komen altijd laat. Led Zeppelin werd afgewisseld met Jimi Hendrix, Fleetwood Mac (Oh Well) en nog een aantal bekende en minder bekende bluesnummerkes zoals Mr Big (van wie is dat noe?). Het klonk allemaal goed strak en met name de stem van de frontman en de funky bas van Egbert kwamen goed door. Gitaarwerk was beregoed en het bier smaakte best. 
Kortom een toffe bluesy avond

 

Scott McKeon (UK)

 

Leuke maar aparte avond met les en zijn rockers. Les speelde super maar... in het begin van de avond hadden we daar een hard hoofd in. De man had kennelijk last van de reis met de boot en de auto vanuit Great-Britain en voelde zich allesbehalve kiplekker. 
Ondanks alles startte het trio omstreeks half negen voorzichtig om na ca 3 nummers ongelooflijk te gaan swingen. Zeker nadat hij zijn liefde voor Jimi had betuigd was het publiek helemaal op zijn hand. 
Benieuwd hoe deze man speelt als hij zich 100% voelt. Kortom een fantastische en memorabele avond in het bestaan van de bluesclub. Eentje om nooit te vergeten, dat is zeker.

 

 

Les Wilson doet Seasick Steve letterlijk concurrentie aan

 

Het concertseizoen loopt stilaan op zijn laatste benen en weldra zal het terug allemaal festivals zijn wat de klok slaat. Als men echter een beetje uitkijkt, kan men midden in de week nog steeds goede concerten meepikken en daarvoor hoeft men niet naar de grote steden te trekken. The Lane in Oostburg, Zeeuws-Vlaanderen hadden Les Wilson and The Mighty Houserockers weten te strikken en men beloofde ons een avond slide gitaar voor te schotelen. Ze waarschuwde ons wel dat het concert om 20:00 zou aanvangen, waarschijnlijk om het optreden op een mooi uur te kunnen laten eindigen.

Rond 20:00 waren de toeschouwers wel aanwezig in The Lane maar toch leek er in de zaal en op het podium nog niet veel activiteit te bespeuren, op zijn minst vreemd. Even poolshoogte nemen bij de organisatoren en deze leken ook niet helemaal te weten wat ze er moesten over denken. Men wees naar een hoopje menselijke ellende die op een stoel in een hoek van de zaal zat. Dit bleek Les Wilson zelf te zijn die de kleur van een lijk had aangenomen en die Seasick Steve duidelijk concurrentie wou aandoen. Les Wilson en zijn Mighty Houserockers hadden er een ganse dag autorijden en een overtocht met de Ferryboot opzitten. Dit laatste was Les Wilson blijkbaar niet goed bevallen zodat er meer voedsel zijn lichaam verliet dat hij die dag had ingenomen. Een normale werknemer zou dadelijke een ziekenbriefje gaan halen en thuis verder uitzieken maar Les Wilson is nog een muzikant van de oude stempel die zijn publiek niet wenst teleur te stellen. Na nog een laatste maal het toilet opgezocht te hebben, sleepte hij zich naar het podium en omgorde zijn gitaar. Zoals hij daar stond kon je enkel maar medelijden hebben met die man.

Het is een wonder hoe hij het deed, maar eenmaal hij de snaren van zijn gitaar beroerde, leek er nog weinig aan de hand. Zelfs blind, kreupel en half dood speelt Les Wilson slide gitaar zoals het hoort. Op de opener “Blue Highway” was niks aan te merken. Ook zijn Mighty Houserockers deden perfect wat er van hen verwacht werd en dat is Les Wilson ondersteunen. Bijna dienden ze dit letterlijk op te vatten. Ook de opvolger “Crazy 'bout An Automobile”, vooral bekend van Ry Cooder, mocht er wezen. Alleen vreesde ik en alle andere aanwezigen dat hij dit geen gans concert zou volhouden want tussen de nummers leek Les Wilson in slow motion te bewegen en als hij nog enig kleur had voor hij het podium betrad, was dit nu volledig verdwenen. Hij probeerde een slokje water te drinken en dat lukte hem ternauwernood. Maar het is voorwaar een vreemd gezicht, een Britse bluesartiest die water drinkt. Meestal loven zij de Belgische bieren.

Gelukkig bleef Les Wilson overeind en hij leek in het midden van het eerste set zelfs terug bij zijn positieven te komen. Dat was ook te merken aan de bind teksten tussen de nummers die langer werden en waar zelfs nu en dan een grapje tussen sloop. Hij vroeg op een bepaald moment of The Lane een echte bluesclub was en of we er misschien bezwaar tegen zouden hebben mocht hij iets van Jimi Hendrix spelen. Niemand van de aanwezigen had daar problemen mee zodat hij “The Wind Cries Mary” en “Red House” speelde. We gaan niet beweren dat Les Wilson zijn idool Jimi Hendrix naar huis speelde maar zeker onder de gegeven omstandigheden konden we genieten van deze uitvoeren. Les Wilson is iemand die niet wegstopt dat hij respect heeft voor artiesten en na Jimi Hendrix mochten we ons verheugen op “Madison Blues” van George Thorogood. Een concert van George Thorogood in 1978 is trouwens de aanleiding dat Les Wilson slide gitaar beginnen spelen is. Na het rauwe geweld van “Madison Blues” was het voor Les Wilson tijd om even een break te nemen en wat frisse lucht te scheppen.

We hadden bij aanvang van het concert nooit durven hopen hebben dat we reeds zover zouden geraken. Les Wilson begon aan het tweede set en tussen de nummers verontschuldigde hij zich dat hij steeds zijn zonnebril op had en voegde daaraan toe “Ik doe vanavond iets wat ik misschien beter niet zou gedaan hebben”. Hij zinspeelde waarschijnlijk op het feit dat hij beter zijn bed had opgezocht om het wat rustiger aan te doen. Dat hij toch optrad, verdient enkel maar respect en dit toont ook aan dat hij respect heeft voor de organisatoren en het aanwezige publiek die elk op hun manier een inspanning geleverd hadden. “Pride And Joy” was de opener van het tweede gedeelte, niet veel later gevolgd door een hele goede versie van “Heard It Through The Grapevine”. Een eerbetoon aan de Kings B.B. en Albert passeerden de revue om vervolgens terug uit te komen bij Jimi Hendrix. Hij vroeg of er in de zaal misschien hippies waren want speciaal voor hen zou hij “Hey Joe” spelen. Na dit nummer vertelde hij dat hij in 1970, op 15 jarige leeftijd, met zijn vrienden bijna naar het festival van Isle of Wight was gegaan, dat niet zover van zijn woonplaats doorging. Doch ze hadden besloten om het jaar nadien te gaan en op die manier hebben ze het legendarisch concert van Jimi Hendrix gemist. Hij kon het nog altijd niet geloven waar hun gedachten waren. Wij werden in elk geval getrakteerd op “All Along The Watchtower”.

Les nam nog een keer zijn slide gitaar op en kondigde na afloop van het nummer aan dat dit meteen ook zijn laatste wapenfeit van de avond was. Het publiek had genoten maar zat nu wel met een gewetens probleem. Kon men van Les Wilson vragen dat hij, na deze zelfopoffering van hem die geresulteerd had in een goed concert, nog eens het podium zou betreden of zou men hem zijn verdiende rust gunnen.
Het waren de organisatoren die discreet bij Les Wilson gingen informeren wat hij er van zou denken om nog een toemaatje te geven. Wonder boven wonder leek hij daar niet afkerig voor te zijn en het publiek was daar maar al te blij mee. “I Just Can't Do It” van Hound Dog Taylor, “Boogie Chillen“ van John Lee Hooker en “Little Red Rooster” van Willie Dixon waren het gevolg daarvan. Na deze drie nummers was de bobijn van Les Wilson nu echt volledig af maar hij leek blij te zijn dat hij de avond toch nog zo goed afgewerkt had.

Les Wilson And The Mighty Houserockers verdienen enkel voor deze prestatie al een staande ovatie. Het was misschien niet het meest virtuoze of origineelste concert die we dit jaar al gezien hebben waar we hebben genoten en we zijn zeker onder de indruk gekomen van het doorzettingsvermogen van Les Wilson.

The Lumixus Man

 

---

The Roy Mette Band (UK)